Column Ad van Nieuwpoort juli 2013

 

Mensen als bomen (bij Markus 8 : 22 - 26)

Er wordt een blinde bij Jezus gebracht. Hij ziet niet wat hij zou moeten zien. Hij heeft ogen maar ziet niet. Hij ziet dag in dag uit van alles. Hij leest zijn kranten, is actief met sociale media, zit deze dagen gekluisterd aan de beursberichten en slaat geen besproken televisieprogramma over. Maar toch is hij blind. Hij ziet iets beslissends over het hoofd.

Jezus neemt hem bij de hand. Hij moet zijn 'dorp' uit. Die blinde zal blind blijven als hij niet wordt uitgeleid uit zijn oude en vertrouwde wereld. Want zijn dorp is, zou je kunnen zeggen, zijn eendimensionale bestaan. Zijn vanzelfsprekende omgeving. De werkelijkheid zoals die zich aandient. Dag in dag uit. Zijn werk, zijn sociale context, zijn eet- en koopgedrag. De wenselijkheden waarmee hij is opgevoed. Hij is als een vis in een vissenkom. Hij zwemt dag in dag uit in water, zonder het zelf te weten. Als niet iemand hem attent maakt op dat hij in water zwemt, zal hij daar ook nooit achterkomen. Er moet blijkbaar iemand van buiten die vissenkom hem daarop aanspreken. Anders blijft hij blind voor waar hij zich in bevindt. En blijft hij blind voor hoe het eventueel ook anders zou kunnen.

Jezus wil niet dat deze blinde blind blijft. Zijn naam is immers 'bevrijder van mensen'. Hij is iemand die mensen uitleidt uit waar ze in vast zitten. Waar ze vanuit zichzelf niet uitkomen. En als deze bevrijder zijn handen legt op de blinde, ziet de blinde plotseling de mensen. Hij ziet de mensen. Niet langer meer als lastige figuranten in zijn leven. Niet langer meer als concurrenten, of als alleen maar potentiële klanten, maar als mensen. En hij zegt tegen Jezus: 'Ik de mensen, ik zie dat zij als bomen wandelen.' Mensen als bomen. Typisch bijbelse poëzie. De boom staat in de bijbel symbool voor de rechtvaardige mens. De mens die deugt, die doet wat die moet doen en zegt wat die moet zeggen. De mens waar je van op aan kunt. Zonder geheime agenda's. Een 'tegenover' die jou wil ontmoeten. Die jou herinnert aan waar het om gaat in het leven. Aan wat een mens tot mens maakt. 'Een boom geplant aan waterstromen', zo zingt de dichter van Psalm 1. Met andere woorden: die blinde krijgt een visie op hoe het zou kunnen en moeten. Hij ziet nu ineens visionair. Een andere wereld dichterbij. En dat doet hem uiteindelijk alles anders zien. Zichzelf maar ook de krantenberichten die hij tot zich neemt. De wereld waarin hij leeft. Hij krijgt ineens te zien met een blik van bevrijding. En daardoor ziet alles er ineens anders uit.

Terug naar zijn dorp moet hij niet meer. Anders zou alles maar bij hetzelfde blijven. Door de ontmoeting met zijn bevrijder is hij anders gaan leven. Hij heeft even gezien hoe het anders zou kunnen. En dat laat hem nooit meer los.

Ad van Nieuwpoort is voorzitter van De Nieuwe Bijbelschool