Column Ad van Nieuwpoort juni 2014

 

Over een andere boeg

Het wel eens over een andere boeg gegooid? Met die vraag openden we onlangs onze bijbeltafel in een plaatselijke kroeg. Het maakte indrukwekkende levensverhalen los. Kleine en grote verhalen. Iemand vertelde hoe na een jachtige maar succesvolle en goedverdienende carrière ineens het besef acuut werd dat het leven alleen nog maar in het teken stond van agenda's afwerken en targets halen. Het roer ging om na een lange reis en de beslissing werd genomen om het leven anders in te richten. Minder goed verdienende banen, maar zoveel menselijker en gericht niet alleen op eigen winst, maar ook betekenisvol voor de samenleving en kwaliteit van leven. Een ander sprak heel indringend hoe in een ziekteperiode de panelen noodgedwongen verschoven werden en andere keuzes moesten worden gemaakt. Niet alleen maar verlies, maar misschien ook wel winst omdat het een periode was waarin duidelijk werd wat echt van belang was. Weer een ander had het in zijn leven graag eens over een andere boeg gegooid maar naar zijn besef te laat keuzes gemaakt. Maar beter laat dan nooit.

Mooie gesprekken waren het. Op tafel lag een tekst uit het evangelie naar Johannes. Een oeroude tekst die zomaar ging spreken op mooie zomerse avond in mei. Een verhaal over de leerlingen van Jezus die na Pasen de draad van hun oude vissersleven weer oppakken. Maar na een nacht vissen niets vangen. Ze stuiten op een vruchteloos bestaan. En dat nota ben na Pasen. Lege netten staren hen aan totdat ze een stem horen. Een stem aan de oever. Een menselijke stem die vraagt of er nog wat te eten is. Een basale vraag. Een vraag waar je zomaar overheen stapt omdat je het te druk hebt met je lege netten. Aan het meest wezenlijke zijn ze niet toegekomen want hun antwoord is kort: nee. Er is niets gevangen. Niets eetbaars, niets leefbaars. Ze hebben niet stilgezeten, deze leerlingen. Volop waren ze in de weer. Maar het leverde niets op.

Maar voordat ze zich kunnen neerleggen bij die lege netten, roept die stem hen op om het net aan de rechterkant van het schip te werpen. Een merkwaardige oproep. Maar wel een die hen erop attent maakt dat het schip blijkbaar nog een andere kant heeft. Daar waren ze uit zichzelf nog niet opgekomen. Ze waren vooral maar met één kant bezig. En ze dachten eigenlijk dat dit de enige kant was. Hoe herkenbaar. Hoezeer kijken wij niet vaak naar één kant? En vergeten we dat er ook nog een andere kant is omdat die ene kant heel ons bestaan bezet? Maar soms blijkt die andere, vergeten kant vaak veel vruchtbaarder. Die stem aan de oever hebben we nodig, zo blijkt. Elke zondag weer. Anders blijven we hangen in onze eendimensionaliteit.

Het mooie van het verhaal is ook dat zodra de leerlingen met hun volle netten aan land komen, ze aan de oever een maal aantreffen. Brood en vis op een houtskoolvuur. Het lag er al. Ondanks hun lege netten. Ook ondanks al hun inspanningen aan de andere kant. Ze kunnen gewoon aanschuiven want er is voor hen gezorgd. Een heilzame relativering van de gedachte dat het allemaal van ons afhangt.

Zomaar op een mooie zomerse avond in mei kwam een oud verhaal tot leven. Het leek wel of Jezus zelf er even bij was.

Ad van Nieuwpoort is voorzitter van De Nieuwe Bijbelschool